irentzaile

Euskara

Ahoskera

• IPA: /iɾents̻a.´ʎe/

Jatorria

• /Oraindik ez daukagu hitz honen etimologia. Lagundu ezazu jartzen./

"irentzaile" IZEN BIZIDUNAREN DEKLINABIDEA MUGAGABEA SINGULARRA PLURALA ABSOLUTIBOA irentzaile irentzailea irentzaileak ERGATIBOA irentzailek irentzaileak irentzaileek DATIBOA irentzaileri irentzaileari irentzaileei GENITIBOA irentzaileren irentzailearen irentzaileen SOZIATIBOA irentzailerekin irentzailearekin irentzaileekin MOTIBATIBOA irentzailerengatik irentzailearengatik irentzaileengatik DESTINATIBOA irentzailerentzat irentzailearentzat irentzaileentzat INSTRUMENTALA irentzailez irentzaileaz irentzaileez INESIBOA irentzailerengan irentzailearengan irentzaileengan ADLATIBOA irentzailerengana irentzailearengana irentzaileengana MUGA-ADLATIBOA irentzailerenganaino irentzailearenganaino irentzaileenganaino HURBILTZE-ADLATIBOA irentzailerenganantz irentzailearenganantz irentzaileenganantz ADLATIBO DESTINATIBOA irentzailerenganako irentzailearenganako irentzaileenganako ABLATIBOA irentzailerengandik irentzailearengandik irentzaileengandik PARTITIBOA irentzailerik - - PROLATIBOA irentzailetzat - -

Izena

irentzaile

1. lanbidea irentzea duena, hau da, animaliei ugal organoak kentzea.

Sinonimoak

• zikiratzaile
• osagile

Itzulpenak

irentzaile.

GAZTELANIA: castrador es, capador es

INGELESA: castrator en